تو ترانه ترین زمزمه خدایی”...

ای آرامش جادویی
هوایت
که به سرم می زند
تمام قلبم سُر می خورد
روی خیـــــــــالت
و تا عمق سفید ترین رویاها نمی ایستد
می دانی”
هر جا که هستی
هر جور که راه بروی
انگار از دور دارم نگاهت می کنم”
دلم زبانه می کشد
برای آمدن هایت
انگار آنطرف تر
من منتظر هستم
مثل آنــــــــــــــروزها”
صد بار چهره ات را تصور می کنم
همه چیز از سرم می پرد”
می فهمم
تو همیشه همه چیز را می دانستی
باور کن
آمدن بیشتر به قدمهــــــــــــــــــایت می آید…
دوباره بیا
مرا به رسم نگاهت مهمان کن”
من را
میان برف و زرق و برق سال
صدا بزن
من تجمل یک تمبرم”
مرا روی هدیه هایت بزن
من را
میان افرا های آنجا ببین
در هر مهمانی صدایم بزن
چشم های من
برای جستجوی تو
پیدا شده است
من مادرزادترین
دلداده ی این صده ام
وتو ترانه ترین زمزمه خدایی”...